Yükleniyor...
Risale-i Nur
Eserler

Yirmi Dokuzuncu Mektub’un Beşinci Risâle olan Beşinci Kısmı

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ  اَللّٰهُ نُورُ السَّمٰوَاتِ وَالْأَرضِ  الخره

âyet-i pür-envârınınÇok nûrlu çok envâr-ı esrârındanSırlar bir nûrunu, Ramazân-ı Şerîf’de bir hâlet-i rûhâniyede hissettim, hayâl meyâl gördüm. Şöyle ki:

Üveysü’l-Karanî’nin, اِلٰه۪يٓ اَنْتَ رَبّ۪ي وَ اَنَا الْعَبْدُ  وَ اَنْتَ الْخَالِقُ وَ اَنَا الْمَخْلُوقُ  وَ اَنْتَ الرَّزَّاقُ وَ اَنَا الْمَرْزُوقُ  الخرهmünâcât-ı meşhûresi nev‘indenTür, çeşit, bütün mevcûdât ve zevilhayatHayat sâhibleri , Cenâb-ı Hakk’a karşı aynı münâcâtıYakarış ettiklerini ve on sekiz bin âlemin her birinin ışığı birer ism-i İlâhî olduğunu, bana kanâat verecek bir vâkıa-iHâdise kalbiye-i hayâliyeyi gördüm. Şöyle ki:

Birbirine sarılı çok yapraklı bir gül goncası gibi, şu âlem binler perde perde içinde sarılı, birbiri altında saklı âlemleri bu âlem içinde gördüm. Her bir perde açıldıkça, diğer bir âlemi görüyordum. O âlem ise, âyet-i Nûr’un arkasındaki اَوْ كَظُلُمَاتٍ ف۪ي بَحْرٍ لُجِّيٍّ يَغْشٰيهُ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِه۪ مَوْجٌ مِنْ فَوْقِه۪ سَحَابٌ ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ اِذَٓا اَخْرَجَ يَدَهُ لَمْ يَكَدْ يَرٰيهَا وَمَنْ لَمْ يَجْعَلِ اللّٰهُ لَهُ نُورًا فَمَا لَهُ مِنْ نُورٍ âyetinin tasvîr ettiği gibi; bir zulümâtKaranlıklar, bir vahşet, bir dehşet karanlığı içinde bana görünüyordu. Birden bir ism-i İlâhî’nin cilvesi, bir nûr-u azîmBüyük gibi görünüp ışıklandırıyordu. Hangi perde akla karşı açılmış ise, hayâle karşı başka bir âlem, fakat gafletle karanlıklı bir âlem görünürken, güneş gibi bir ism-i İlâhî tecellîGörünme eder, baştan başa o âlemi tenvîrAydınlatma eder ve hâkezâBunun gibi... Bu seyr-i kalbî ve bu seyâhat-i hayâliye çok devam etti.

EzcümleÖrnek olarak; rızka muhtaç hayvanât âlemini gördüğüm vakit, hadsiz ihtiyâcâtlarıylaİhtiyaçlar ve şiddetli açlıklarıyla beraber, zaaf

ve aczleri o âlemi bana çok karanlıklı ve çok hazînHüzünlü gösterdi. Birden Rahmân ismi Rezzâk burcunda -yani ma‘nâsında- bir şems-i tâbân gibi tulû‘Doğma etti, o âlemi baştan başa ziyâlandırdı. Sonra, o âlem-i hayvânât içinde etfâlÇocuklar ve yavruların zaaf ve acz ve ihtiyaçlar içinde çırpındıkları, pek hazînHüzünlü ve herkesi rikkatAcımaeAcıma getirecek bir karanlık içinde diğer bir âlemi gördüm. Birden Rahîm ismi şefkat burcunda tulû‘Doğma etti. O kadar güzel ve şirin bir sûrette o âlemi ışıklandırdı ki, şekvâŞikâyet ve rikkatAcıma ve hüzünden gelen yaş damla­larımı, ferah ve sürûrSevinç ve şükrün lezzetinden gelen damlalara